Herşey Değişir

Hakkımda

1980 yılının lüzumsuz ve en uzun olan 21 aralık günü gülmüşüm gün ışığına. Güneş ile birlikte doğmuşum o gün. Doğduğum an ağlamamışım, doktor popoma çalmış tokadı yine ağlamamışım. İnsanlar korkunca, gülsünler diye ağlamışım. “Korkuttun beni kerata” demiş doktor. Büyüyünce ne olacaksın sorusuna “bilim adamı” diye cevap verirmişim küçükken. Astronot dediğimi hatırlıyorum, ama bilim adamı dediğimi hayal meyal…

Efsane bu ya, ilk okulu Kanlıca Sedat Simavi İlköğretim okulunda okumuşum. İlk okul öğretmenimiz hiç resim ve el işi dersi yaptırmadı, müzik derslerinde saçma sapan şarkıları TV’den dinleyip gelip söyledik 5 aldık. Ben bitirdikten sonra ortaokulları da birleştirdiler. sonra okulu da yıktılar hayallerimi de…

Ortaokulu, Anadolu Hisarı Ortaokulu’nda okumuşum, ben mezun olduktan sonra orayı da taşıdılar. Ortaokulda bir en zekilerin sınıfına gittim, bir en tembellerin, ne olacağımı kimse düşünmedi. Babam bana bilgisayar aldı, iyi ki aldı, asosyalleşmeye başlamıştım ki yeni bir sosyallik amacı vermişti. Bir de kaykay aldı babam bana o zaman, çok istemiştim, önce almadı sonra aldı. yeni arkadaşlarım oldu.

Matematik dersim hep iyiydi, gözüm kapalı 4 işlem yapabilirken, tembellerin arasında hiç ders anlatmayan öğretmenlerin önünde köreldim, ben bilim adamı olacaktım. izin vermediler. Tanrı hepsinin cezasını versin.

Liseyi hiçbirşey öğrenmeden bitirdiğim orta okuldan sonra 23. ve asil olarak I.D.S.U.M.L.’de (istanbul denizcilik ve su ürünleri endüstri meslek lisesi) Elektronik bölümünde gayet başarılı bir öğrenci olarak bitirdim. O zaman yeni açılmış olan bilgisayar bölümüne geçmek istemiştim ben, babam “yeni açılan bölümde hoca yokmuş henüz” diyerek kaydımı elektroniğe yaptırdı. neyse bu problem değildi. sonuçta ben elimde olan bilgisayar ile harikalar yaratıyordum. (bana göre) Önce arkadaşlarım dediğim garip şeyler ile muhabbetimi kestim, “karı, kız” muhabbeti hiç sarmadı beni, hala sarmaz. ben program yazıyordum, anlatıyordum onları da bu muhabbet sarmamıştı. bilgisayarı sadece oyun zannediyorlardı. Yazık şimdi hepsinin evinde bilgisayar var ve MS Word® açabiliyorlar

Üniversiteye gitmek için “Erol Altaca” dershanesine gittim, sonra kazandım. Koceli Üniversitesi - Kontrol Sistemleri Teknolojisi Bölümü, evet bilim adamı olabilirdim artık.

ve deprem oldu. 17 ağustos.

Okulun açılması ertelendi ama ben yılmadım, her gün evden okula çeşitli vasıtalar ile gidiyordum. Hayatımın yarısını yollarda geçirdiğim için çok zor olmadı. Eğlenceliydi de! Sonra servisle gitmeye başladım o daha da eğlenceliydi.

Mezun oldum, 4 kişi mezuniyet kutlaması yaptık.

Programcı olarak çalışmaya başlayalı çok olmuştu, liseden beri çalışıyordum zaten. bir kaç şirkette çalıştım.

Sonra…

Askere gittim, Kırkağaç’ta Komando oldum, Van’da devam ettim. Küçükken mahallede oynadığımız “komandoculuk” oyunları hep aklımdaydı. Şimdi arkasında bir sürü araç ve ev olarak kullandığımız tırcılık oyunu var. onu da yapacağım herhalde.

Şimdi mi?

Özel bir şirkette, Developer olarak çalışıyorum. Hala bilim adamı olamadım…