illa kendini çekeceksen timer ile çekeceksin. makine görünmeyecek. estetik duracaksın, armut gibi değil. ya çeken olacaksın, ya da çekilen. illa kendine ait bir imza olsun istiyorsan çektiğin fotoğraflarda, objektifini çizeceksin, çekim yaptığın ortama birşey ekleyeceksin (dijital,negatif,dia)

anlıyorum sizi, ben çekiyorum madem ben de olayım istiyorsunuz. ama fotoğrafçı için kameranın önü değil, kameranın arkası güvenli alandır. Bakın bir büyüklerimize, elinde makineyle ayna karşısında kendini çektği fotoğrafı var mı? şimdi bana 1-2 tane çıkarıp bak bu adam da çekmiş demeyin. onu ben yemem.

sonra ne o hal? kendini çekiyorsun ama kadraj boktan. onu da bi düzeltmek lazım. aynadan çekiyorsun, yansımadan çekiyorsun ama neyi çektiğine hiç bakmıyorsun. renk kurgusunu yapabilirsin, konu kurgusunu yapabilirsin ama içinde kendin olduğun fotoğrafta bunu beceremezsin. nasıl olsa hiç alışkın değilsin, kameranın arkasındaki sana.

esen kalın.

Birleşik Arap Emirlikleri - 2010

Eğer git 1.5 ya da daha üstü ile çalışıyorsanız, git bu default renk tanımlama özelliğini desteklemektedir. “.git/config” dosyanıza aşağıdaki kodu eklediğinizde git sonuçlarınız daha renkli daha şenlikli olacaktır.

Artık işler o kadar kolaylaştı ki, facebook hesabını edinmek istediğiniz kişinin yakınında bile dolaşmanıza gerek yok. Keylooger, phising vs.. gibi şeyler için boşuna yormayın. Facebook sizin için şu güzelliği yapmış: My Account Has Been Hacked

Her şey o kadar kolay ki, sosyal mühendislik gerektirmeyen, hatta çay bardağını masadan almak için harcadığınız eforu bile harcatmayan bir kolaylık sunmuş. Daha komiği, arkadaş listenizdeki herhangi birinin edinebileceği bilgileri sormuş. profil sayfasındaki web adresleri, adın soyadın vs.. vs..

Açıkçası ben bu işin bu kadar kolay olmasına karşıyım.  Hayır canım ne gerek var, hesabım hacklendi diye bi forma. bu şekilde bir güvenlik açığı olabileceği akıllarına gelmemiş mi?

Sizinde katılabileceğiniz bu kampanyada İmzaya açılan “Özgür İnternet” Bildirgesi:

1. İnternet kullanıcılarının kendi seçtikleri içeriğe erişmek, almak ve göndermek haklarıdır.
2. İnternet kullanıcılarının herhangi bir içerik, uygulama ve servisi kullanmak ve çalıştırmak hakkıdır.
3. İnternet kullanıcılarının, ağa zarar vermeyen her yazılıma ve donanıma ağ üzeriden bağlanmak hakkıdır.
4. İnternet kullanıcıların erişim, uygulama, servis ve içerik sağlayıları arasında rekabet içinde seçim yapmak hakkıdır.
5. İnternet kullanıcılarının uygulama, içerik, servis, alıcı ve gönderici adresine nedeniyle ayrımcılığa uğramadan internete bağlanmak hakkıdır. Genişbant erişim sağlayıcıların kendi ağları üzerinde trafiği engelleyemez ve yavaşlatamaz, veya aboneye bağlantısında bazı uygulama ve içeriği diğerleri üzerinden tercih ederek, kazananları belirleyemez. Kendi sunduğu bir servisle rekabet ettiği için bir servise ayrımcılık yapamaz.
6. İnternet erişim sağlayıcıları ağ yönetiminde saydam olmalıdır. İnternet kullanıcısının önceden tanımlanan kapasite ve kalitede internet bağlantısı hakkıdır.

Bu ilkeler Avrupa Birliği ve Ulsual yasalarca kutsanmalı, ve ilgili makamlar tarafından Avrupa çapında tutarlı bir şekilde uygulanmalıdır.

http://www.euopeninternet.eu/open-internet/

Hasan Ozgan’ın e-postasından

New York Stern School of Business’te görevli psikologlar Justin Kruger
ve David Dunning’in tarihe geçmelerine vesile olan bulguları, yani
Dunning-Kruger Etkisi adıyla literatüre geçecek olan teorileri de,
Türk sağduyusunun yüzyıllardır “cahil cesareti” dediği şeydir aslında.
Journal of Personality and Social Psychology’nin Aralık-99 sayısında
yayımlanan teorileri özetle, “cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin
kendine olan güvenini artırır” der.

Metin çözme, araç kullanma, tenis oynama gibi çeşitli alanlarda
yapılan araştırmaların sonucunda şu bulgulara ulaşılmıştır:
-Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.
-Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedir.
-Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini
görüp anlamaktan da acizdirler.
-Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı niteliksiz
insanlar, niteliksizliklerini n farkına varmaya başlarlar.

Değerlendirme zaafı

İki uzman daha sonra, bu teorilerini test etme fırsatı da buldular.
Cornell Üniversitesi’ nden 45 öğrenciye bir test yaptılar, çeşitli
sorular sordular. Ardından öğrencilerden “testin sonucunda ne kadar
başarılı olacaklarını tahmin etmelerini” istediler.

En başarısızların (yani sadece yüzde 10 ve daha az doğru cevap
verenlerin), testin yüzde 60′ına doğru cevap verdiklerine, ayrıca iyi
günlerinde olsalar yüzde 70′e ulaşabileceklerine inandıkları ortaya
çıktı.

En iyilerin (yani en az yüzde 90 doğru sonuç alanların) en
alçakgönüllü denekler olduğu (soruların yüzde 70′ine doğru cevap
verdiklerini düşündükleri) görüldü. (Not: Dunning ve Kruger bu
çalışmalarıyla 2000 yılında Nobel de kazandılar.)
İki uzman psikolog bu bilinçsizliği, “kronik kendi kendini
değerlendirme (auto-evaluation) yeteneksizliğ ine” bağlıyorlar.
Çalışan, kendi kapasitesini değerlendirmekten ve eksikliğini teşhis
etmekten acizdir. Ama asıl vahim olan, bu “yetersizlik + haddini
bilmeme” kokteylinin, mesleki açıdan, karşı koyulmaz bir itici güç
oluşturması. Kariyer açısından bir eksiyken, artıya dönüşmesi.
İşinde çok iyi olduğuna yürekten inanan “yetersiz”, kendini ve
yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve haddi olmayan
görevlere talip olmaktan en küçük bir rahatsızlık duymayacaktır.
Aksine bunu bir “hak” olarak görecektir. “Uyanıklık” bilecektir.
Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar ise çalışma
hayatında “fazla alçakgönüllü” davranarak kendilerine haksızlık
edecekler, öne çıkmayacaklar, yüksek görevlere kendiliklerinden talip
olmayacaklar, kıymetlerinin bilinmesini bekleyecekler (ve bilinmeyince
için için kırılacaklar ve kendilerini daha da geriye çekecekler) ve
muhtemelen üstleri tarafından “ihtiras eksikliği” ile suçlanacaklardı r.
Üstleri de zaten, genelde “aynı yoldan geçmiş” insanlardır.
Buna, insan kaynaklarının, iki benzer CV arasından, “kendine güvenen
ve iyi sonuç alma olasılığı yüksek” adayı tercih edeceği gerçeğini de
eklerseniz, Dunning-Kruger Sendromu’nun Peter Prensibi’nin (*)
yatağını yaptığı da ortaya çıkar.

Sonuçta, “kifayetsiz muhterisler” her zaman ve her yerde daha hızlı
yükselecekler ve daha yukarılara çıkacaklardır. Etrafınıza bir bakın,
uzmanlara hak vereceksiniz.

(*) Peter Prensibi: Her çalışan, iş ortamında yetersiz olduğu noktaya
kadar yükselir, der. Bunun doğal sonucu olarak, yüksek makamlar daima
yetersiz insanlar tarafından işgal edilir.
Kifayetsiz muhterisi nasıl tanırsınız?
1- Gücünü delegasyon bahanesinden alır. Ekibinin orkestra şefi havalarına girer.
2- Çok gürültü patırtı eder, çok şey yapıyormuş havası estirir.
3- Koridorlarda hızlı hızlı, düşünceli edayla yürür.
4- “Beşer şaşar” diye düşünür. Ama genellikle şaşan beşer başkası
değil, kendisidir.
5- Ne olursa olsun, hazırlıklıymış, olacakları önceden biliyormuş gibi davranır.
6- Üstlerine karşı son derece kibardır; altındakilere (özellikle de en
çok ihtiyaç duyduklarına) kötü muamele eder.
7- İktidar ilişkileri ve göstergeleri onun için çok önemlidir.
Astlarına kimin üst olduğunu hatırlatmayı sever.
8- İlk denemede başarılı olamazsa, başarısızlığının belgelerini yok
etmeyi unutmaz.
9- Talimatlarını post-it ile, e-postayla verir böylece astlarıyla
yüzleşmekten kaçar.
10- Toplantılarda son sözü mutlaka o söyler, gerekirse başkasının
sözünü tekrarlamak pahasına..

//Yazılım Mühendisliği Türkiye Haber Grubundan Alıntıdır…//

tam örnekler ve dosyalar için

http://github.com/rmm5t/liquidmetal/tree/master

http://static.zend.com/topics/0200-T-WP-1107-R1-EN-PHP-is-not-Java-Seesions-in-PHP.pdf

vim açıkken

yazarsak çalıştığımız dosyalar, vim’deki dosya sırası, pencereler vs… aynı şekilde kaydediliyor ve vim’i açarken de

yazarak açarsak kaydettiğimiz session’lar geri gelmektedir.

teşekkürler. amin.

A handful of laptops, including the Mini 12, have broken the mold, but they all pay the price in some way. Here’s a list of naughty netbooks that Microsoft is crushing with its hardware limitations:

http://www.networkworld.com/