Neden tavşanları sevdiğimi şimdiye kadar kimseye anlatmadım. Tavşanlar güzeldir, tavşanlar iyidir dedim. Fakat nedense şimdi bi anlatasım var ki kim durduracak bilmiyorum.

Aslında benimkisi bi hayvan sevgisi, bi fetişin ötesinde hayranlık gibi.

Tavşanlar hızlıdır, tavşanlar korkaktır fakat tehlikeyi önceden sezerler. Tehlikede olduğunu farkettiğinde çoğu tavşan kaçar. Sonunu beklemez, fakat siyah tavşanlar çok ilginç şekilde tehlikeyi farkeder ve bekler. Ne olacağını görmek ister. Daha cesurdur, daha hızlıdır. Bu hikaye de aslında onunla ilgili. Belki biraz sıkıcı, belki biraz uzun olabilir, ama tam olarak bilmiyorum. Aslında zamanın ne zaman başladığını ve ne zaman biteceğini kestiremediğin ucube görüntüler gibi.

Aslında herşeyin başladığı gün ben sanki bu dünyada değildim, her zaman bildiğim gibi olacak şeyleri bilememenin verdiği ürkeklikle girdim kalabalığa, benden başkasının göremediği bir renk hakimdi gözlerimin içinde. mavi. evet sanki olduğum yerden bakınca etraf mavi gibiydi. Üzerinde mavi olmamasına rağmen sanki mavi varmış gibi anımsıyorum, ama siyah ve açık kahverengi’yi unutmam mümkün değil. saçları uzun ve çok fazlaydı. “Ben severim ki bu kızı” dediğimi hatırlıyorum. Fakat bu hiç ağzımdan çıkıp uzay boşluğunda daha sonra dinleyebileceğiniz şekilde olmadı. Rahattı, orada değilmişim gibiydi. Fakat şimdi açıklayamayacağım şekilde (ki bu sadece benim baktığım taraftan öyle) benimle bir bağı vardı sanki. Tanışma faslından sonra o benim kim olduğumu bile unutmuşken, peşini bırakmadım ve evet o güzel kozmik bağlantıların olduğu boyutta bir takım oyunların döndüğünü biliyordum.

ve bir kaç gece sonra, çok uzak değil evet bir kaç gece sonra müziği duydum.

I’ll Stop the World and Melt With You

Zamanın olmadığı bir düzlemde, sadece kendi işlerime dalmışken, kimsenin temiz nefes almayı düşünmediği zaman ben kendim için temiz nefes alıyordum. Zaten kötü olamadım ki hiç. Beceremedim ben o işi, bana olmadı 1 boy büyüktü her zaman.

Hani hep herşeyden vaz geçtiğin zaman, biriyle tanışırsın ya. işte öyle bir zaman ben kendimi güzel bir bakışa kitlenmiş buldum. Öyle bir bakıştı ki, sanki bütün dünya çevremizde dönüyordu ve bütün görüntü içe çekiliyordu.

Yarın için plan yapmazken 1 saat sonrası için plan yapmayı öğrenmemiz uzun sürmedi. Yavaş ve emin adımlarla koştuğumuz dakikalar, çevreye bağladığımız sebeplerimiz ve güvenlerimiz oldu. Belki en yakın arkadaşımla bungee jumping yapmazdım ama onunla yapabilirim. öylesine güvenli, sıcak, her anı özlem dolu. Bazen öyle olur ya, hadi be olsun ne olacak ki dersin. Öyle bir andı, hani bazen olur ya yürü be kim tutar ki beni dersin işte öyle değildi. Kendini gazlamakla değil isteyerek başlayan birşeydi…

hiç kum tanesinin yere düşerken havayı yarışını seyrettin mi? ben seyretmedim ama ne olabileceğini biliyorum. İlerlerken yardığı hava akımı damla şeklini alır. Bu uzay, zaman düzleminde bir bükülmeye neden olur. İşte ben evden o kum tanesi gibi çıktım, “pardon yaşamam gereken bir hayat var, ve ben çok geç kaldım” diyerek çıktım. En son babama 1-2 sıkıntı için içimi döktüğümde, “artık başının çaresine bak” dedi. Ben bakarım başımın çaresine de. Kötü olmak istemiyorum, dedim ya bana yakışmıyor.

Şimdi kırlangıç gözlü sevgilimle, bazı gerçekleri görüyoruz. Ama pişman değiliz, aslında şu an en güzel olacak şeylerin başındayız daha. Sadece güzel olması gereken zamanı daha erkene almaya çalıştık. Eh zamanı bükmek bizim işimiz değil ki, onu yapabilecek olsak, zaten hiç sıkıntı yaşamayız. Bu bungee jumping gibi el ele tutuştuk atladık, şimdi düşerken bağırmıyoruz çünkü biliyoruz ki indikten sonra tekrar atlamak isteyeceğiz.

Uzun zamandır yazmamış olmanın verdiği, konu atlamalarının da esiri olmuşum.

Şimdi ben beni mutlu edecek şeyleri yapıyorum ya. O yüzden daha sonrasında da mutlu olacağımı biliyorum. Bir çift kırlangıç gözü var ve bana bakıyor şu an ne yazıyorsun sen diye. Sonraki yazacağım yazıların başlangıcını yapıyorum.

Bir süre sonra yazacağım hikaye bir maceranın hikayesi olabilir, ya da hepimizin hayatında yaşadığı değişik şeylerin toplamını düzgün bir dille anlatımım olabilir…

illa kendini çekeceksen timer ile çekeceksin. makine görünmeyecek. estetik duracaksın, armut gibi değil. ya çeken olacaksın, ya da çekilen. illa kendine ait bir imza olsun istiyorsan çektiğin fotoğraflarda, objektifini çizeceksin, çekim yaptığın ortama birşey ekleyeceksin (dijital,negatif,dia)

anlıyorum sizi, ben çekiyorum madem ben de olayım istiyorsunuz. ama fotoğrafçı için kameranın önü değil, kameranın arkası güvenli alandır. Bakın bir büyüklerimize, elinde makineyle ayna karşısında kendini çektği fotoğrafı var mı? şimdi bana 1-2 tane çıkarıp bak bu adam da çekmiş demeyin. onu ben yemem.

sonra ne o hal? kendini çekiyorsun ama kadraj boktan. onu da bi düzeltmek lazım. aynadan çekiyorsun, yansımadan çekiyorsun ama neyi çektiğine hiç bakmıyorsun. renk kurgusunu yapabilirsin, konu kurgusunu yapabilirsin ama içinde kendin olduğun fotoğrafta bunu beceremezsin. nasıl olsa hiç alışkın değilsin, kameranın arkasındaki sana.

esen kalın.

Birleşik Arap Emirlikleri - 2010

Eğer git 1.5 ya da daha üstü ile çalışıyorsanız, git bu default renk tanımlama özelliğini desteklemektedir. “.git/config” dosyanıza aşağıdaki kodu eklediğinizde git sonuçlarınız daha renkli daha şenlikli olacaktır.

Artık işler o kadar kolaylaştı ki, facebook hesabını edinmek istediğiniz kişinin yakınında bile dolaşmanıza gerek yok. Keylooger, phising vs.. gibi şeyler için boşuna yormayın. Facebook sizin için şu güzelliği yapmış: My Account Has Been Hacked

Her şey o kadar kolay ki, sosyal mühendislik gerektirmeyen, hatta çay bardağını masadan almak için harcadığınız eforu bile harcatmayan bir kolaylık sunmuş. Daha komiği, arkadaş listenizdeki herhangi birinin edinebileceği bilgileri sormuş. profil sayfasındaki web adresleri, adın soyadın vs.. vs..

Açıkçası ben bu işin bu kadar kolay olmasına karşıyım.  Hayır canım ne gerek var, hesabım hacklendi diye bi forma. bu şekilde bir güvenlik açığı olabileceği akıllarına gelmemiş mi?

Sizinde katılabileceğiniz bu kampanyada İmzaya açılan “Özgür İnternet” Bildirgesi:

1. İnternet kullanıcılarının kendi seçtikleri içeriğe erişmek, almak ve göndermek haklarıdır.
2. İnternet kullanıcılarının herhangi bir içerik, uygulama ve servisi kullanmak ve çalıştırmak hakkıdır.
3. İnternet kullanıcılarının, ağa zarar vermeyen her yazılıma ve donanıma ağ üzeriden bağlanmak hakkıdır.
4. İnternet kullanıcıların erişim, uygulama, servis ve içerik sağlayıları arasında rekabet içinde seçim yapmak hakkıdır.
5. İnternet kullanıcılarının uygulama, içerik, servis, alıcı ve gönderici adresine nedeniyle ayrımcılığa uğramadan internete bağlanmak hakkıdır. Genişbant erişim sağlayıcıların kendi ağları üzerinde trafiği engelleyemez ve yavaşlatamaz, veya aboneye bağlantısında bazı uygulama ve içeriği diğerleri üzerinden tercih ederek, kazananları belirleyemez. Kendi sunduğu bir servisle rekabet ettiği için bir servise ayrımcılık yapamaz.
6. İnternet erişim sağlayıcıları ağ yönetiminde saydam olmalıdır. İnternet kullanıcısının önceden tanımlanan kapasite ve kalitede internet bağlantısı hakkıdır.

Bu ilkeler Avrupa Birliği ve Ulsual yasalarca kutsanmalı, ve ilgili makamlar tarafından Avrupa çapında tutarlı bir şekilde uygulanmalıdır.

http://www.euopeninternet.eu/open-internet/

Hasan Ozgan’ın e-postasından

New York Stern School of Business’te görevli psikologlar Justin Kruger
ve David Dunning’in tarihe geçmelerine vesile olan bulguları, yani
Dunning-Kruger Etkisi adıyla literatüre geçecek olan teorileri de,
Türk sağduyusunun yüzyıllardır “cahil cesareti” dediği şeydir aslında.
Journal of Personality and Social Psychology’nin Aralık-99 sayısında
yayımlanan teorileri özetle, “cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin
kendine olan güvenini artırır” der.

Metin çözme, araç kullanma, tenis oynama gibi çeşitli alanlarda
yapılan araştırmaların sonucunda şu bulgulara ulaşılmıştır:
-Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.
-Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedir.
-Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini
görüp anlamaktan da acizdirler.
-Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı niteliksiz
insanlar, niteliksizliklerini n farkına varmaya başlarlar.

Değerlendirme zaafı

İki uzman daha sonra, bu teorilerini test etme fırsatı da buldular.
Cornell Üniversitesi’ nden 45 öğrenciye bir test yaptılar, çeşitli
sorular sordular. Ardından öğrencilerden “testin sonucunda ne kadar
başarılı olacaklarını tahmin etmelerini” istediler.

En başarısızların (yani sadece yüzde 10 ve daha az doğru cevap
verenlerin), testin yüzde 60′ına doğru cevap verdiklerine, ayrıca iyi
günlerinde olsalar yüzde 70′e ulaşabileceklerine inandıkları ortaya
çıktı.

En iyilerin (yani en az yüzde 90 doğru sonuç alanların) en
alçakgönüllü denekler olduğu (soruların yüzde 70′ine doğru cevap
verdiklerini düşündükleri) görüldü. (Not: Dunning ve Kruger bu
çalışmalarıyla 2000 yılında Nobel de kazandılar.)
İki uzman psikolog bu bilinçsizliği, “kronik kendi kendini
değerlendirme (auto-evaluation) yeteneksizliğ ine” bağlıyorlar.
Çalışan, kendi kapasitesini değerlendirmekten ve eksikliğini teşhis
etmekten acizdir. Ama asıl vahim olan, bu “yetersizlik + haddini
bilmeme” kokteylinin, mesleki açıdan, karşı koyulmaz bir itici güç
oluşturması. Kariyer açısından bir eksiyken, artıya dönüşmesi.
İşinde çok iyi olduğuna yürekten inanan “yetersiz”, kendini ve
yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve haddi olmayan
görevlere talip olmaktan en küçük bir rahatsızlık duymayacaktır.
Aksine bunu bir “hak” olarak görecektir. “Uyanıklık” bilecektir.
Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar ise çalışma
hayatında “fazla alçakgönüllü” davranarak kendilerine haksızlık
edecekler, öne çıkmayacaklar, yüksek görevlere kendiliklerinden talip
olmayacaklar, kıymetlerinin bilinmesini bekleyecekler (ve bilinmeyince
için için kırılacaklar ve kendilerini daha da geriye çekecekler) ve
muhtemelen üstleri tarafından “ihtiras eksikliği” ile suçlanacaklardı r.
Üstleri de zaten, genelde “aynı yoldan geçmiş” insanlardır.
Buna, insan kaynaklarının, iki benzer CV arasından, “kendine güvenen
ve iyi sonuç alma olasılığı yüksek” adayı tercih edeceği gerçeğini de
eklerseniz, Dunning-Kruger Sendromu’nun Peter Prensibi’nin (*)
yatağını yaptığı da ortaya çıkar.

Sonuçta, “kifayetsiz muhterisler” her zaman ve her yerde daha hızlı
yükselecekler ve daha yukarılara çıkacaklardır. Etrafınıza bir bakın,
uzmanlara hak vereceksiniz.

(*) Peter Prensibi: Her çalışan, iş ortamında yetersiz olduğu noktaya
kadar yükselir, der. Bunun doğal sonucu olarak, yüksek makamlar daima
yetersiz insanlar tarafından işgal edilir.
Kifayetsiz muhterisi nasıl tanırsınız?
1- Gücünü delegasyon bahanesinden alır. Ekibinin orkestra şefi havalarına girer.
2- Çok gürültü patırtı eder, çok şey yapıyormuş havası estirir.
3- Koridorlarda hızlı hızlı, düşünceli edayla yürür.
4- “Beşer şaşar” diye düşünür. Ama genellikle şaşan beşer başkası
değil, kendisidir.
5- Ne olursa olsun, hazırlıklıymış, olacakları önceden biliyormuş gibi davranır.
6- Üstlerine karşı son derece kibardır; altındakilere (özellikle de en
çok ihtiyaç duyduklarına) kötü muamele eder.
7- İktidar ilişkileri ve göstergeleri onun için çok önemlidir.
Astlarına kimin üst olduğunu hatırlatmayı sever.
8- İlk denemede başarılı olamazsa, başarısızlığının belgelerini yok
etmeyi unutmaz.
9- Talimatlarını post-it ile, e-postayla verir böylece astlarıyla
yüzleşmekten kaçar.
10- Toplantılarda son sözü mutlaka o söyler, gerekirse başkasının
sözünü tekrarlamak pahasına..

//Yazılım Mühendisliği Türkiye Haber Grubundan Alıntıdır…//

tam örnekler ve dosyalar için

http://github.com/rmm5t/liquidmetal/tree/master

http://static.zend.com/topics/0200-T-WP-1107-R1-EN-PHP-is-not-Java-Seesions-in-PHP.pdf